Waar: tijdens het Naval War Game Society weekendtoernooi in Yeovilton (najaar 2023). Op de zaterdag werd dit fictieve scenario in 1918 (Eerste Wereldoorlog) gespeeld door ‘Boyz n’da Hood’ uit Engeland. Gary Mitchell is het prominente figuur van ‘Boyz n’da Hood’ en probeert meerdere (Naval) war games te ontwerpen. Website: https://garymitchell.co.uk/whats-the-buzz-with-gary/. Ik kreeg de indruk dat de naval wargame op zaterdag het uitproberen was van de nieuwste versie rules (of scenario), alsmede het creëren van naamsbekendheid voor dit spel. ‘Sheer Madness’ refereert naar de Duitse admiraal Scheer, opperbevelhebber van de Duitse vloot.
Hoe: Het Rulebook wordt nog bijgeschaafd. Het is heel wel mogelijk dat ‘Sheer Madness’ slechts 1 van meerdere scenario’s is waarbij deze rules gebruikt kunnen worden.
Het rulebook gaat uit van 1:1800 scheepsmodellen (XPForge 3d geprinte miniaturen). Ik kreeg op de dag zelf echter de indruk dat de gebruikte vrij grove scheepjes ‘eigenbouw’ waren (hout?). Het is mij onbekend welke afstandsschaal gebruikt werd. Een normale 6-kantige dobbelsteen (D6) werd gebruikt.
Er waren 2 tegenspelers, ondersteund door Gary Mitchell (umpire/ demonstrator). De Keizerlijke Duitse Marine tegen de Royal Navy. Voorjaar 1918. Het scenario veronderstelde dat de Keizerlijke marine de Home Fleet van de Britse marine naar zee zou lokken, waarna de de ‘hoofdmacht’ van de Duitse Marine deze dan zou verslaan. In feite een revanche voor de zeeslag bij Jutland (1916)? Omdat ik niet goed op de hoogte ben van oorlogsschepen uit de Eerste Wereldoorlog had ik wat moeite om de verschillende schepen te herkennen. De oorlogsschepen vlak voor de Eerste Wereldoorlog ontwikkelden zich snel, mede door een ongekende wapenwedloop. Het begon met de Britse Dreadnought (1906) en ontwikkelde zich tot super-dreadnoughts. Dat ging zo snel dat de Dreadnought in 1916 als ‘verouderd’ beschouwd werd. Stoommachines werden stoomturbines, kolen-gestookt werd olie-gestookt (makkelijker bevoorraden, maar ook minder rook) en schepen die er uit zagen als ‘stekelvarken’ (diverse kanons gericht naar alle windstreken) werden ranke oorlogsschepen met draaibare grote geschuttorens, met gecentraliseerde vuurleiding (sinds 1913, betere trefkans).
Battle report (zaterdag 30 sept 2023):
Op een gure voorjaarsdag voer de verkenningsgroep van de Britse Home fleet op de Noordzee naar het oosten, op zoek naar de Keizerlijke vloot. De Britse groep bestond uit de slagkruisers vlaggenschip HMS Lion (1912), zusterschip HMS Princess Royal, HMS Invincible (1908) en zusterschip HMS Inflexibel, HMS Tiger (1914), geflankeerd door 2 kruisers van de Caroline-klasse (1914). Twintig mijl verderop bevond zich een kleinere Duitse verkenningsgroep, bestaande uit de slagkruisers Moltke (1912), Blucher (1909), Von der Tann (1911) en Seydlitz (1913). Veertig mijl daarachter bevond zich de Duitse hoofdmacht, onder leiding van de gloednieuwe slagkruiser Derfflinger (1914; foto).
Nadat de Duitse schepen in zicht kwamen, zetten de 7 Britse schepen aan tot 25 knopen en splitsten zich in 2 groepen om de 4 Duitse slagkruisers te omvatten. De Britten hadden een numeriek overwicht en ook over het algemeen zwaarder geschut (13,5-inch vs 11-inch kanons). Daarentegen waren de Britse slagkruisers lichter gepantserd…
Binnen enkele minuten had HMS Princess Royal treffers op haar voorste 13,5-inch geschuttorens maar ook in haar machinekamer, waardoor haar snelheid aanzienlijk terugliep. Deze kritieke treffers werden tijdens het spel visueel gemaakt met een bruine wolk van watten.
Door het numeriek overwicht van de Britten waren HMS Tiger en HMS Inflexible in staat om de Seydlitz te beschieten. Het spervuur van 13,5-inch en 12-inch granaten trof na enige tijd regelmatig doel, waardoor de Seydlitz in brand vloog (foto) en na een munitie-explosie snel zonk.
In het daarna volgende vuurgevecht werden zowel HMS Tiger kritiek geraakt (aangegeven door bruine watten) en werd de Duitse slagkruiser Von der Tann tot zinken gebracht.
De rechterflank van de Britten (zowel de lichte kruiser als de 3 slagkruisers hadden torpedobewapening) draaiden inmiddels iets verder stuurboord uit (foto) en voerden een gecoördineerde torpedo-aanval uit op de 2 overgebleven Duitse slagkruisers Moltke en Blucher op een afstand van 6 km.
Dit werd echter dermate doorzichtig gedaan dat de Duitsers door heftig manoeuvreren bijna alle (vrij langzaam lopende) torpedo’s konden ontwijken (om de afstand te overbruggen werden de Mk II torpedo’s met een lagere snelheid-instelling afgevuurd: 29 knopen). Een Duitse tegenaanval met (langzame) G7 torpedo’s liep ook op niets uit; mede door het feit dat de Duitse torpedo’s uit die tijd op perslucht liepen en een behoorlijke zichtbare bellenbaan achterlieten.
Door de Duitse verliezen, draaiden beide Duitse slagkruisers af naar het oosten, in de hoop de Britse schepen mee te lokken naar de Duitse hoofdmacht. Echter, uit het afluisteren van Duits radioverkeer wisten de Britten dat de Duitse hoofdmacht ook op zee was, dus durfde de Britten niet te volgen, omdat ze (terecht) bang waren voor een valstrik.
Einde zeeslag!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten